Ik zit in de baarmoeder!

“Tijdens het kijken van jouw webinar, toen je het had over dat de linkerkant van het lichaam te maken heeft met je familie, werd ik overvallen door een verdrietig gevoel. Alleen kan ik het zelf niet plaatsen en ook het beurse gevoel in mijn linkerarm niet. Ik denk dat het me toch niet alleen lukt, kun jij me helpen?” Deze vraag kreeg ik van een dame die ik al een tijdje ken. Ik wist dat ze ook al een paar Nucleus sessies had gehad bij een collega coach, maar omdat ze nu een fysieke klacht had, kwam ze naar mij.

Deze vrouw, Tanja, wilde het liefst zo snel mogelijk een sessie, want ze had er nu toch al bijna een jaar last van. Ze was nu wel klaar met het zelf proberen, de fysiotherapeut en de osteopaat en dus gingen we aan de slag.

Door haar ervaring met de methode kwam Tanja al vrij snel met de mededeling: “ik geloof dat ik nu in de baarmoeder zit. En ik lig helemaal niet goed. Ik kan de uitgang niet vinden.” Zij ging dus al helemaal terug naar haar moment van geboorte. Het bleek dat haar moeder op een gegeven moment onder zeil is gebracht, omdat zij niet geboren kon worden (ze lag immers niet goed). Maar de bevalling vond thuis, op de boerderij plaats (ruim 60 jaar geleden) en er was geen mogelijkheid om op tijd in het ziekenhuis te komen.

“Ik voel trekken aan mijn linkerarm”, zegt ze op een gegeven moment en dan valt het kwartje bij haar: “oh, maar ze zijn mij letterlijk uit mijn moeder aan het trekken, dat is dit gevoel, vandaar dat zij niet wakker kon blijven.”

Doordat haar moeder niet wakker was op het moment van geboorte is het eerste contact tussen moeder en kind (direct na de geboorte op de borst van de moeder leggen en contact maken) verstoord. De zware bevalling drukte ook een stempel op het fysieke en mentale gestel van haar moeder, waardoor Tanja als 3-jarig meisje al het gevoel had de zorgrol op zich te moeten nemen (als enigste meisje in een gezin van 7).

Nu duidelijk was welk trauma er onder haar beurse gevoel/pijn in haar linkerarm zat, konden we haar geboorte gaan neutraliseren. En toen dat gebeurd was, zag ze zichzelf als 3-jarig meisje vrolijk en blij spelen in plaats van ‘moeder’ te zijn.

Aan het einde van de sessie voelde ze zich warm en fijn, maar de pijn was er nog. Toen ik haar een paar dagen later belde om te informeren hoe het met haar ging, vertelde Tanja dat het beurse gevoel in haar linkerarm weg is! Ze is hier nog steeds heel erg blij mee.

Het kan zijn dat een klacht direct in een sessie over gaat, maar soms heeft het lichaam even tijd nodig om de sessie te verwerken, het lichaam/de cellen te herstellen en soms is er nog een laatste hevige uitspatting van pijn om vervolgens nooit meer terug te komen.

Leave a Comment

Your email address will not be published.