Kniepijn

pexels-виктория-ривьер-10012400

Net op het moment dat het weer wat beter ging met mijn rug…
De pijn in mijn rug was al stukken minder en ik kon weer normaal de trap op en af, ik kon weer zonder hulp mijn bed uit komen en de toiletverhoger was niet meer nodig. Ik kreeg langzaam weer het vertrouwen in mijn lichaam terug. En net op dat moment begon mijn knie te zeuren. 😖

Iedere keer als ik de trap af liep en op liep, begon die knie weer. En weg was het vertrouwen in mijn lijf. “Wat nu weer?”, dacht ik. “Ben ik bijna van het ene af, krijg ik het volgende? Kom ik dan nooit van de pijn af?”

Voordat ik weer in die angst schoot, de radeloosheid en de onzekerheid, schoot mij iets te binnen. Ik had ooit ergens opgepikt dat je knie staat voor ‘beweging’. Het gevoel te hebben niet goed te kunnen bewegen, niet goed genoeg te zijn in de beweging die je wilt maken. Nou, dat was wel op mij van toepassing! Wat voelde ik mij een oude vrouw toen ik schuifelend door het huis liep, een douchekrukje gebruikte bij het douchen, mijn man me mijn broek moest aantrekken,  ik letterlijk krom liep door de rugpijn. Soepel bewegen zat er op dat moment niet in bij mij.

Nadat ik mij realiseerde wat die knie mij aan het ‘vertellen’ was, ging de pijn in mijn knie nog niet direct weg. En ik moest oppassen dat mijn gedachten niet op hol gingen slaan. Want iedere keer dat ik die pijn in mijn knie had, schoot de gedachten in mijn hoofd: “zie je wel, ik kan niet goed bewegen, die stomme pijn in mijn knie ook”. Als ik dit toe zou laten, zou ik in een neerwaartse spiraal terecht komen. Met òf nog meer kniepijn òf chronische pijn in mijn knie. Maar ik kon mijn gedachte bijsturen doordat ik vertrouwen had in mijn lichaam. En ik moest niet denken aan hoe ik nu weer liep te strompelen, maar ik moest gaan kijken naar hoe veel beter ik nu kon bewegen dan toen ik met rugpijn zat.

En op een dag bedacht ik mij ineens, dat ik al heel lang geen last meer had van mijn knie. Dat ik niet meer angstig was dat bij het traplopen mijn knie pijn zou gaan doen. Want de pijn was er niet meer. Wat kun je dan toch snel gewend raken aan het normale. Dat, omdat de pijn niet constant was, je er pas na een tijdje achter komt dat de pijn er niet meer is.

Hoe zit dat bij jou? Heb jij ook het idee dat je van de ene pijn in de andere valt? Of dat er steeds meer pijnen bijkomen? Dat het lijkt alsof jij alle pech hebt? De kans is heel groot dat die pijnen met elkaar te maken hebben. Doordat jij je schuldig voelt, omdat je, door de pijn, niet die moeder kunt zijn die je graag zou willen zijn. Je voelt je waardeloos, omdat jij niet kunt werken voor je geld. Je bent gefrustreerd, omdat er geen uitweg lijkt voor je pijn. Al deze gevoelens hebben weer invloed op jouw lichaam. Als je dit niet onder ogen ziet, kom je in die neerwaartse spiraal.

Heb je de behoefte aan een luisterend oor? Wil je dat ik met je meedenk over de pijnen die je hebt en waar die door kunnen komen? Een telefonisch gesprek is nog altijd gratis en vrijblijvend, zoals Elisabeth al heeft ervaren. Je kunt dit gesprek hier aanvragen.

Leave a Comment

Your email address will not be published.